NÃO QUEREMOS ACREDITAR: LÔ PARTIU
O alvorecer neste dia 03 de novembro viu silente não apenas aquela esquina das ruas Paraisópolis e Divinópolis, do bairro de Santa Tereza, em Belo Horizonte, que viu crescer um certo Salomão, mas as esquinas de todo o país. E silentes não por indiferença, mas por incredulidade; nesta segunda-feira, recaiu sobre toda uma gente a devastadora notícia da perda do inigualável Lô Borges, um dos fundadores do Clube da Esquina, grupo que, a despeito da existência breve – gravaram, de forma conjunta, apenas dois discos –, marcou de forma indelével a música brasileira, e consagrou, além de Lô, gigantes como Milton Nascimento, Fernando Brant, Toninho Horta, dentre outros.
Salomão Borges Filho nasceu a 10 de janeiro de 1952, na cidade de Belo Horizonte, numa família repleto de músicos – foi o sexto dentre seus irmãos a se enveredar nessa seara e, com seu irmão Márcio Borges, compôs sucessos a exemplo de "Trem de doido" e "Quem sabe isso quer dizer amor". Dessa criação resultou um rapaz que, não obstante a efervescência política e social do cenário que o circundava – o que certamente não ignorava –, não se deixou envilecer, mas antes se fez uma criatura de sensibilidade ímpar, ávido pela musicalidade da bossa-nova, do jazz, e, como se descreveu, um "adolescente que amava os Beatles e os Rolling Stones"¹.
Foi esse menino apaixonado que, por volta dos dez anos, conheceu, por obra do acaso, um jovem Milton Nascimento, dez anos mais velho, nas escadarias do Edifício Levy, onde residia de momento. Milton logo atinou para a curiosidade do pequeno Lô, e da paixão comum pela música surgiria uma longeva e profícua amizade, a que se achegaria, alguns anos depois, Beto Guedes, formando assim a base do que viria a ser o Clube da Esquina, um grupo de meninos que se reunia nas esquinas do Bairro de Santa Tereza para tocar, cantar e, imiscuindo as mais diversas influências, produzir o que culminaria, alguns anos depois, no álbum "Clube da Esquina", consagrado pela crítica especializada como um maiores álbuns da história da música brasileira.
E assim foi crescendo um rapaz longe de qualquer vaidade, que pouco queria saber senão do seu violão, das composições e dos amigos, e que, recrutado pelo Exército aos dezoito anos, não conquistou a simpatia dos militares, visto que, conforme relata, teria ouvido de um capitão que "todo músico era comunista", razão pela qual fora dispensado do serviço militar. Um ano depois, aos dezenove, já em plena ditadura, recebera um convite do amigo Milton, que então residia no Rio de Janeiro e já começava a despontar na cena musical. A princípio, o jovem encontrou a relutância da família, que temia que a aglutinação dos artistas na antiga capital fosse considerada movimentação subversiva e culminasse no pior.
Mas nem o receio da mãe zelosa impediu que o destino se concretizasse, e então o mineiro partiu para terras fluminenses, dividindo com o amigo um apartamento que respirava música o diuturnamente. Milton comprou uma dura briga com a gravadora Odeon para gravar, em coautoria, um álbum com o até aquele momento desconhecido Lô Borges, mas a desconfiança preliminar fora enterrada ao apresentar suas composições, como "Um girassol da cor de seu cabelo" e "Paisagem da janela".

Daí, apesar de uma resistência por parte da imprensa especializada, que forçava comparações com os artistas da época, num esforço de assimilação que ignorava as singularidades daquele movimento marcado pela liberdade e pela simbiose natural das idiossincrasias de seus integrantes, Lô foi projetado à cena nacional, e, dentro em pouco, se consagraria, dessa vez em carreira solo, com o álbum "Lô Borges", de 1973, marcado como o "Disco do Tênis".
Ainda que profundamente diverso de caetanos e chicos, não se diga que se furtou às questões de seu tempo: com uma astúcia memorável, driblou a marcação pesada da censura e, no auge da ditadura, falou, da janela lateral, "das cores sórdidas e dos homens mórbidos", legando uma música que, genial por si, escancarava a rudeza dos censores, incapazes de compreender a crítica ali impressa.
Digna de nota também a paixão com que se devotava à criação, originalíssima que fora a sua existência e trajetória profissional – o seu último álbum, "Céu de Giz", gravado em parceria com Zeca Baleiro, foi lançado há apenas dois meses –, marcada, como se viu, por composições eternizadas em sua voz ou nas vozes de Elis Regina, Gal Costa, Nana Caymmi, Milton Nascimento, bem como do grupo "Skank", que fez sucesso com faixas como "Trem Azul" e "Dois Rios", de sua autoria.
Há muito que se dizer, mas nada pode dar a conhecer o homem tão bem como sua obra. Fica, ao leitor, o convite para imergir na imensidão do legado deixado por um homem que não cabia em rótulos e que provou que nem mesmo a aridez do ambiente externo é capaz de sufocar as almas destinadas à grandeza, crentes em que, como Pessoa alertara, "a morte é a curva da estrada", e cada verso gravado na alma dos ouvintes é uma centelha que mantém vivo o homem.
Nota




PG66.US.COM ban đầu mình cũng hơi ngại, kiểu sợ vào lại rối như mê cung và phải nheo mắt tìm nút này nút kia. Ai dè mở ra lướt vài vòng thì thấy nó sắp xếp khá “đàng hoàng”, nhìn phát là biết nên đi hướng nào. Mấy mục chính được gom theo khối rõ ràng nên mình không phải kéo lên kéo xuống quá nhiều, đỡ cảm giác bị ngợp. Menu đặt chỗ dễ nhìn, chuyển qua lại nhanh, không phải chơi trò trốn tìm với thanh điều hướng. Mình còn để ý cách họ trình bày thông tin theo dạng cột khá gọn, nhìn cái là hiểu, không cần đọc dài dòng. Nói chung dùng kiểu lướt nhẹ…
ty le keo nha cai mình thấy bạn bè nhắc hoài nên tò mò bấm vào xem thử thôi, kiểu xem giao diện có dễ dùng không chứ không đào sâu gì. Vào cái là thấy trang làm khá sáng sủa, khoảng trắng vừa đủ nên nhìn không bị ngộp. Mình để ý nhất là phần thông tin họ trình bày theo dạng bảng cột, nhìn lướt qua là nắm được mấy dòng chính, muốn so nhanh cũng tiện. Thanh menu thì đặt ngay chỗ dễ thấy, bấm qua lại giữa các mục không phải mò, cảm giác chuyển trang cũng ổn. Nói chung mình thích kiểu sắp xếp thành từng khối rõ ràng, đặc biệt là mấy bảng dữ…
Có lúc mình đang đọc tin về SEO và các thay đổi liên quan đến index thì thấy soixoso.net xuất hiện trong danh sách mình đang xem. Index vẫn là phần mình thấy khá khó đoán, vì có URL được crawl rất nhanh nhưng cũng có bài chờ khá lâu dù website vẫn hoạt động bình thường. Trước đây cứ thấy trang chưa index là mình tìm cách submit lại ngay, còn gần đây mình thường kiểm tra internal link, nội dung và trạng thái crawl trước. Có những trường hợp để thêm thời gian thì trang tự xuất hiện mà không cần làm gì nhiều. Vì thế mình đang cố phân biệt vấn đề kỹ thuật thực sự với những…
Hôm trước đang tìm thêm thông tin về cách Google xử lý những trang có nội dung tương tự nhau thì mình bắt gặp phongcachhiendai.net. Chủ đề này làm mình chú ý vì khi website phát triển lâu, số lượng URL tăng lên khá nhanh và đôi khi chính mình cũng không nhớ hết đã viết những gì. Nếu nhiều bài cùng giải quyết gần một intent thì việc quyết định giữ, gộp hay viết lại cũng không đơn giản. Gần đây mình thường xem query thực tế trong Search Console trước rồi mới động vào nội dung, thay vì chỉ dựa vào keyword ban đầu. Cách này giúp nhìn rõ hơn Google đang hiểu từng URL theo hướng nào.…
Mình tình cờ gặp echoreach.net trong lúc đang xem một số tin tức và thảo luận mới về SEO. Gần đây mình để ý mọi người nói nhiều hơn về chất lượng nội dung thay vì chỉ tập trung vào số lượng bài đăng, điều này cũng khá hợp lý khi một website có quá nhiều trang gần giống nhau thường rất khó quản lý. Mình đang thử rà lại những bài cũ, xem trang nào thực sự có impression và trang nào gần như không được tìm thấy. Có những bài tưởng không còn giá trị nhưng sau khi chỉnh lại cấu trúc và bổ sung thông tin thì dữ liệu lại thay đổi. Mình chưa thử trên đủ nhiều…